Aysegul Kamali

Yaz geldi.

2007-06-07T16:07:00.000+03:00

Yaz geldi, yine deniz, park, kova, kürek, iskele turları başlıyor...

Ece ile bir örnek olduk.

2007-06-05T11:24:00.000+03:00

Fotoğraflarda böyle güldüğünüze bakma Ayşegül, bu akşam Ece'ye hiç iyi davranmadın, oyuncaklarını paylaşmadın, onun aldığı her oyuncağı elinden aldın, Ece başka bir oyuncağa yöneldiğinde yine "izin vermiyorum" diye bağırdın. Sonunda dayanamayıp eve gitmek istediğinde de "gitmesinleeeer!" diye bağırdın. Ama yine de uslu durmadın. Genellikle çok güzel oynuyorsunuz ama bu akşam bizim için kabus gibiydi. Arkadaşlarına iyi davranmalısın tatlım, herşey paylaşıldıkça güzel. Belki de bunu anlamanın daha zamanı vardır...

Yeni fotoğraflar

2007-05-12T16:14:00.000+03:00

İyi ki doğdun Anne!

2007-05-08T11:08:00.000+03:00

son durumlar

2007-05-03T16:06:00.000+03:00

13 Şubattan sonraki birkaç tiyatro denemesi o kadar da başarılı olmadı, hatta sonuncusu resmen faciaydı, bir süre tiyatro olayına ara verdik, yani ben verdim. En azından yalnız götürmem, çığlığı bastığında hemen onu salondan çıkaracak bir cengavere ihtiyaç olduğunu biliyorum artık, öğretildim. Uğur Mumcu’da rezil rüsva ettin beni Ayşegül. Oyunun aralarına serpiştirdiğin -ki ortaokul öğrencilerinin sunduğu bir oyundu, zavallıların dikkati dağıldı-, “Sakız istiyoom, çikolata istiyoom, su istemiyoom” çığlıkların hala kulaklarımda. Bir de görevli kız gelip de bizi çıkartmak istediğinde kıza dönüp “çıkmıycaaam!” diye bağırman. Oyun bitti biz hala oturuyoruz, kız yine gelip çıkartmak istedi, provaları varmış küçüklerin. Allahım kabus gibiydi. Sen yine kıza bağırdın. Sonunda kız “iyi o kalsın” diyerek –sanırım biraz da senden illallah ederek- biz hariç tüm salonu dışarı çıkarttı. Sonra bir ara çıkmak istedin ve hemen çıkışa gittik, ama daha kapıdan çıkamadan “dönceeem!” diye bağırmaya başladın. Ercüment senin bağırtını babaannenin evinden duyup tiyatroya geldi, arabaya çığlıklar içinde zorla bindirildin de evimize gidebildik. Bütün gün başımın ağrısından duramadım oyun sonrasında. Aslında senin bir suçun yoktu, o gün çok uykusuz ve de açtın, benim hatam oldu, seni başka zaman götürmeliydim.

Epeydir iyi gidiyordu ama Antalya dönüşünde yine çiş problemi yaşamaya başladık. Artık kızıyoruz da. Bu yüzden olacak, dün gece yatağını ıslatmış miniğim, sonra pijamasının altını kendi değiştirip yeniden ıslak yatağına yatmış. Sabah farkettik durumu. Herhalde gecenin bu saatinde bizimkileri uyandırıp da laf işitmenin alemi yok diye düşünüp duruma kendi müdahale etti. Aslında sadece bunu değil, her işini kendi halletmeye çalışıyor kızım. Böyle giderse ileride becerikli bir kız olacağa benziyorsun tatlım.
Ayşegül’e çiş konusunda ona kızmayacağımı söylemeliyim.

Bir de dün akşam beni pek güldürdün, yeni aldığımız elektrikli gırgır ile yerleri şöyle bir aldıktan sonra ben, aramızda şu konuşma geçti:
“Haydi şimdi sıra bende.”
“Aaaa Ayşegül onu sana veremem, bozulabilir.”
“Ama paylaşman lazım, oyuncaklarını paylaşıcaksın, öyle tek başına olmaz ki, arkadaşlarınla beraber, ver bakiiyim, biraz da ben yapıyim.”
“..?..!....”
Ve aldı.

Dün gece üçümüz beraber senin odanda oyun oynarken gözlerindeki ışığı gördüm Ayşegül, çok mutluydun. Televizyon olmadan üçümüz birlikte daha çok şey paylaşmalıyız.

Bahar geldi, iki gündür akşamüstüleri parka çıkıyoruz.

Başar bebeği görmeye gidiyoruz.

2007-04-23T16:05:00.000+03:00

Neriman’ın oğlu Başar doğdu 29 Mart’ta. Antalya’ya onu görmeye gittik üç günlük tatili fırsat bilerek. Maşallah çok tatlı, çok minik daha. Sanırım Neriman’ın gözüne Ayşecik dev gibi göründü. Giderken uçaktaki masayı gösterip “ne zaman gelecek yemekler?” diye sordu, unutmamış hayret.Başar’ı kucağıma alınca “Anne beni al kucağına” diye ağladın, aynı şeyi babana da yaptın tatlım.

İyi ki doğdun Baba!

2007-04-08T16:04:00.000+03:00

İyi ki doğdun Ercüment!

Fotoğraf çılgınlığı

2007-04-02T10:59:00.000+03:00

Bu akşam Ercüment bir iş yemeğinde, ben de Ayşegül'ün fotoğraflarını çekmeye verdim kendimi.

Eceler ve Batular kahvaltıya geliyor.

2007-03-11T10:51:00.000+02:00

Ercüment dünya kadınlar günümüzü kutluyor. Teşekkür ederiz.

2007-03-08T10:40:00.000+02:00

Küçük misafirimiz Arda

2007-03-03T10:33:00.000+02:00

Ebrular düğüne gideceği için Arda perşembe ve cumartesi akşamı bizim misafirimiz oldu. Ayşegül ile oynadılar epey...

Fotoğraflardan birinde Ayşegül keman çalıyor, acaba hangisinde?

Doğum günün kutlu olsun Havva Teyze!

2007-02-24T16:04:00.000+02:00

Doğum günün kutlu olsun Havva Teyze!

Tiyatro

2007-02-13T16:02:00.000+02:00

Pazar günü ilk kez devlet tiyatrosuna gittik Ayşegül ile, oyunun adı: Sihirli Köpek.Sonuna kadar izledi dikkatle, haftaya yine gidicez kısmetse.

Özgün geldi.

2007-02-10T10:15:00.000+02:00

Sömestir tatili için Özgün birkaç günlüğüne İzmir'de...

Bugün ayrıca Sıdıka ile ikimiz Çikolata Çılgınlığı kursundaydık.

Annee, çiş yapmışım...

2007-02-07T16:01:00.001+02:00

Dün akşam Ayşegül’ün pijamasının altını birkaç kez değiştirmek durumunda kaldık, televizyon izlerken geldi yanıma, su dökmüş üstüne, yine ıslanmış. Artık kalkamıycam git odandan bul bir alt giy kendin hadi dedim. Gitti giydi geldi. Ne hoş bir şeymiş kendi işini kendi görmesi. Ercüment çıkardığını kalorifere astın mı diye sordu. Aaaa asmadım gidip asayım dedi, doğru odasına yollandı...Bir gece öncesinden uykusuzduk, Ayşecik grip oldu yine, çok ağladı yazık. Dün gece de saat 2’de yanımda bıdır bıdır bir ses, gözümü açtım baktım ki, Ayşegül kalkıp gelmiş bana birşeyler anlatıyor. Uyku sersemi sadece “ıslanmış” lafını anlayabildim, baktım poposuna, ha evet çiş yapmış, onu haber veriyor. Böyle kalkıp haber vermesi ilk defa başımıza geliyor. İyi sabaha kadar ıslak ıslak yatmadın tatlım.

Anenannesi ve Ayşegül

2007-02-04T10:23:00.000+02:00

Ayşegül’cüm, 2.5 yaşındaki halinle ilgili biraz bilgi:

2007-01-18T08:59:00.000+02:00

Ayşegül’cüm, 2.5 yaşındaki halinle ilgili biraz bilgi:
Yakalamacılık oynamaya bayılıyorsun. Bazen ben ahtopot oluyorum seni sıkıştırıyorum, sen yengeç olup beni kıstırıyorsun, bazen de rolleri değişiyoruz. Bazen mikrop oluyoruz, ‘Kötüyüm ben kötüyüm..” diye birbirimizin ardından koşturuyoruz. Sen köpekbalığı ve yunus olmayı da seviyorsun. Ben daha çok sana yemek yedirirken bu balıklardan biri olmanı yeğliyorum, ağzını açman kolay oluyor. Önce köpekbalığı geliyor yemeğini almaya, sonra yunusa veriyorum, sonra yengece derken yemeğini bitiriyorsun.
En sevdiğin şeylerden biri de dansetmek. Sana aldığım kloş eteği giyip göbek atıyorsun müzik duyar duymaz. Televizyonda halkoyunlarını izliyoruz senin yüzünden hep birlikte.
En sevdiğin yiyecek benimkiyle aynı: Çikolata. Günde kaç tane yiyorsun bilemiyorum, alerji olmandan korkuyorum yalnız.
Geçen ay seni dvd’de filmler ile tanıştırdık. İlk “cesur civciv”i izledin, çok hoşuna gitti. Şimdilerde “robotlar” favorin. Kırmızı başlıklı kız, Casper vb.leri de seviyorsun. Kendi kendine izlerken, hoşuna giden kısımlarda gülmen beni çok mutlu ediyor. Anlıyor ve eğleniyor, büyümüş kızım diye düşünüyorum. Yalnız ardarda izleyip duruyordun, neyse ki kitaplar yetişti imdadımıza, Ya-Pa’nın Minik Adımlar dizisindeki “Doktora gidiyorum” a sen çok ilgi gösterince, bütün diziyi aldım, her gün birini çıkarıyorum okuyoruz birlikte, iyi ki almışım. Küçük çocukların resimleri okuyabildiğini fark ettim sayende Ayşegül.
Bu arada yanlış telaffuz ettiğin bazı kelimeler: mikrok, siyak, sabak, davul(bavul için), mandavila, teevizon
Herşeyi bağırarak yaptırmaya çalışmandan hiç hoşlanmıyoruz, umarım bu sende kalıcı bir huy olmaz. Baban senin disiplin kavramından uzak olduğunu söylüyor. Zaman zaman bizi çok zorluyorsun, seni ikna etmek kolay olmuyor, bazen ikna etmek için sabrımız kalmamış oluyor, bazen de sen bizi ikna ediyorsun.
Evde ben seni tuvalete zorla götürüyorum hala, dışarda da sen beni.
Genelde hareketli bir çocuksun, kendi aramızda kuduruk diyoruz sana. Seni çok seviyoruz Ayşegül, her halinle.

Ağaçta çiçek olur mu hiç, ağaçta zeytin olur!

2007-01-11T08:58:00.000+02:00

Playmobillerle oynarken vazodaki çiçekleri çıkarıp, ağacın üzerine taktığımı gören Ayşegül yaptığımı komik bularak yorum yapıyor: Ha ha ha! Ağaçta çiçek olur mu hiç, ağaçta zeytin olur! Ah bi tanem, evin önündeki zeytin ağaçlarını ve meyve ağaçlarını biliyorsun sadece. Baharda çiçek açan ağaçları fark etmedin daha. Az kaldı, şubatta açar badem ağaçları çiçek, bakarız beraber.

Kıbrıs gezisi

2006-12-18T08:56:00.000+02:00

İlk defa uçağa bindi Ayşegül, Kıbrıs’a giderken. Orda grip oldu, hastayken seyahat çok zormuş, anladım. Bu arada Kıbrıs’ın bütün oyunparklarını öğrendik.

Kısa bir özet

2006-11-22T13:46:00.000+02:00

Artık Ayşegül ile ikimiz beraber gezebiliyoruz alışveriş merkezlerinde, birlikte yemek yiyoruz, alışveriş yapıyoruz, iki arkadaş gibi.

Dün akşam ilk defa anlamlı bir resim yaptı Ayşegül, bir ağaç resmi, salyangoz ve örümcek. Daha başka resimler de yapıyor ama onların ne olduğuna resim ortaya çıktıktan sonra karar veriyor.

3 gecedir akşamları altını bağlamıyorum artık, gece bir kere çişe kaldırıyorum. Bezi bağlamamı istemiyor hiç. Daha bağlar bağlamaz “dolduuu, dolduu” diye ağlayıp duruyordu.

Zekids’den bir sürü oyuncak aldık ona bir süre önce, kutu oyunları yap bozlar...Yap bozlara bayılıyor. Renkleri de öğrendi, artık oyunlarımız daha da keyifli. Zekids’in aile içindeki adı “oyuncakçı abla”. Çok severek oynuyor gerçekten, Djeco marka oyuncaklar yeni favorim. Legolar da hala revaçta. Kendi kendine legoları kurabiliyor artık Ayşegül.

Televizyon izlemeye de başladı artık. Akıllı bebek cdlerinden “hayvanlar”a bayılıyor. Geçenlerde emzik gördü vcd’de tanıyamadı, topaça benzetti, inanamadık. Unutmuş emziği, hayret. Herşey zamanla kendiliğinden halloluyor, çok düşünmemek gerek galiba.
Bir de akşamları ben eve gittiğimde ağlamasa... (Havva Teyzesi evine gitsin istemiyor da...)

Legolar ve Ayşegül

2006-11-21T08:44:00.000+02:00

Müzisyen Ayşegül

2006-11-20T08:37:00.000+02:00

Kukla tiyatrosu başlıyooor!

2006-11-19T08:39:00.000+02:00

Nefise Abla'sının düğününde Ayşegül

2006-09-17T07:59:00.000+03:00

Havva Teyze'sinin kızı Nefise'nin düğününe gitmeden önce Ayşegül:

Bugün Nefise evleniyor, Allah mesut etsin.

Havva Teyzesi Nefise'nin düğününde Ayşegül'ü küçük gelin yaptı.

Yaşasın bisiklete binebiliyorum.

2006-09-01T13:45:00.000+03:00

Dün akşamüstü eve gittiğimde Ayşegül’ü havuz kenarında bisikletini kendisi sürerken buldum. Pedalları çevirmeyi öğrenmiş, ay çok hoş, çok.

Yaz tatili-2

2006-08-22T13:43:00.000+03:00

İkinci tatilimizde Çanakkale Assos, Ağva ve İstanbul’dayız.

Ayşegül’cüm, hiçbir tatilimizde bu kadar çok tuvalete girdiğimi hatırlamıyorum, sayende iki saatlik feribot seyahatinde bile 4 kere çişe gittik, ama şikayet etmiyorum, öğrendin ya tuvaletini, afferim sana.
Bu arada emzik olayı bitti gerçekten.

Emziğe veda

2006-08-22T13:41:00.000+03:00

Akşam gölete gittik Ebru ve Gözde’lerle. Dönüşte komşumuzla karşılaştık girişte, Ayşegül’ün ağzındaki emziği görünce, artık bırakması gerektiği ile ilgili üç beş dakika konuştuk. Epeydir bırakması gerektiği ile ilgili psikolojik baskı yapıyoruz zaten Ayşegül’e. Son zamanlarda biryere gittiğimizde arabadan inmeden önce emziğini elime tutuşturup “Görmesinler, emzik emiyo derler” deyip duruyordu zaten, herkes aynı tepkiyi verdiği için iyi birşey olmadığının farkında aslında. Evde biraz oyun oynadıktan sonra “Ben emziğimi çöpe atıcam, artık emmiycem” dedi. ‘Atarsan çöpten geri alamayız, mikroplanır biliyorsun, iyice düşün gerçekten atmak istiyorsan at’ dedim. “İstemiyorum, büyüdüm artık, atıcam” dedi. ‘Git mutfağa at o zaman’ dedim. Gerçekten gidip attı emziği. Bir saat kadar aramadı, uyurken istedi bir iki. Gece boyunca da uyanıp “emzik emceem!!!” diye ağladığında ‘çöpe attın ya Ayşegül’cüm, alamayız artık’ dedik. Bakalım başarabilecek miyiz, bu sabah tüm emzikleri ortadan kaldırdım, inşallah birkaç günlük ağlamalarla atlatabiliriz.

Çalışan annelerin vicdan azabı

2006-07-20T13:40:00.000+03:00

Dün akşam Ayşegül tuvalete girdiğinde aramızda geçen diyalog dokundu bana biraz.
Adaptörün üzerinde bir bebek soytarı resmi ve topu var. Ona bakarak konuşuyor:
- Anne bak burda palyaço var.
- “Bakiyim, aaa evet Ayşegül.”
- Top oynuyo.
- “Evet, topu da varmış.”
- Yalnız kalmış. Annesi çalışmaya gitmiş.
- “??!.....”

Kuaför ile tanışma

2006-07-17T13:39:00.000+03:00

Ayşegül’ü kuaföre götürmüş teyzesi bugün, iyi olmuş yazık pek bunalıyordu kıvırcık.

Tatil bitti...

2006-07-16T13:38:00.000+03:00

Tatil bitti.
İber çok güzeldi, yeşillikler içinde, kumları çok ince ve deniz sığ. Ayşegül artık alıştı kumlara. Zaten burda da alışmasaydı ümidi kesecektim. Çok çocuk dostu bir tesis, tüm restoranlarda mama önlüğü var, odalara biberon ısıtıcısı, çocuk için tabure, bebek arabası bile veriyorlar. Kuma ve denize doydu. 5 gece burada kaldıktan sonra Antalya’ya Levent Abi’lere geçtik. Amcasını bir yıldır görmediği için unutmuş Ayşegül ama hemen ısındı onlara. Tabi bunda Levent Abi’nin her dediğini yapmasının da büyük etkisi var. ......

Yaz tatili-1

2006-07-08T13:37:00.000+03:00

Bugün tatile çıkıyoruz, Ayşegül ile ilk uzun tatilimiz: Sarıgerme İber Otel’e.

Ayşegül 2 yaşında

2006-07-02T10:53:00.000+03:00

İyi ki doğdun tatlım, nice mutlu yıllara...

Yine haftasonu geldi, yaşasın!

2006-06-10T16:55:00.000+03:00

Cuma akşamından gittik Çeşme’ye. Ercüment’in haftasonu eğitimi vardı orda. Daha sabah uyanır uyanmaz “Anne deniz kenarına gidelim mi?” dedi. Kahvaltı falan yok doğru dürüst. Sade kahvaltı değil diğer öğünler de yok oyun sevdasına. Bütün haftasonunu oyun parkında, kumsalda, iskelede ( denize taş atarak), öbür oyun parkında, öbür iskelede ve Aktur sokaklarında geçirdik. Uyuduğunda ben de onunla uyudum mecburen, temposuna uyabileyim diye. Bu hafta hava soğuktu, rüzgarlıydı, suyla oynamasına izin vermedim buna rağmen çok mutluydu sahilde. Uzun yıllardır sahilde o kadar vakit geçirmemiştim...Canım kızım benim. Bana kitaplarındaki hikayelerden anlatıyor arada, gülüyoruz birlikte.

Çeşme turları

2006-06-03T16:54:00.000+03:00

Haftasonu Çeşme turlarımız başladı, bugün Ayşegül’ün babaannesini yazlığa götürdük, Ayşegül oraya bayıldı. Deniz kenarında kumla oynamak istiyor ama kuma dokunmadan. E kolay olmuyor tabi. “Kumu sevmedim, bir değişik geldi” diyor. O mızmızlandıkça Ercüment ‘Kime çekmiş acaba?' diye söyleniyor. Tamam ben hoşlanmam iri kumlardan, ayağımı acıtıyor diye ama Çeşme’deki kumlar öyle değil. Adım çıkıyor bak Ayşegül senin yüzünden :). Haftaya çoraplarını giydireceğim.

Sea Garden'dayız

2006-05-19T16:53:00.001+03:00

Sea garden’dayız, iki geceliğine Ece’lerle birlikte. Çok güzel, çok huzurlu bir yer burası. Village kısmında kaldık, evimiz çok güzel, çok keyifli. Ayşegül’ün yemeğini ısıtmak çok kolay oldu.Yemekler ve tatlılar oldukça lezzetli... Ayşegül Ece ile oynadı, iyi ki gelmişiz. Hapimag’e üye olsak mı diye ciddi ciddi düşünüyoruz.

Ben seni çok seviyorum...

2006-05-15T08:37:00.000+03:00

Bugün hasta biraz Ayşegül. Bütün gece mızıldandı durdu yazık. Burnu tıkalı, öksürüp duruyor. Gecenin bir yarısı kitaplar okuduk, oyunlar oynadık. Bir ara kısık bir sesle ‘Sana bişey söyliycem.” dedi. “Ne söyliyceksin Ayşegül?” Yine kısık sesle, ‘Ben seni çok seviyorum.’ dedi. “Ben de seni çok seviyorum” dedim. Havva Teyze’si ona söylüyormuş böyle, öğrenmiş. Herşeyi o kadar çabuk öğreniyorlar ki, sünger gibiler...

İşe yaramak güzel şey...

2006-04-26T11:24:00.000+03:00

Mutfaktaki hemen herşeyin yerini biliyor. Bulaşık makinesini beraber boşaltıyoruz, çöp kutusuna ayağı ile basıp çöpü atıyor, akşamları ekmek veya yoğurt yaparken istediğim herşeyi getirebiliyor: un, maya, süt... Test ettim, ‘bana bir büyük kaşık verir misin?’. Gitti çatal kaşık çekmecesini açtı, büyük kaşıklardan birini aldı. Geçen gün de mikseri aldım elime, benden önce çırpıcılarını bulup verdi çekmeceden.Birkaç kitap aldım ona, Tübitak okul öncesi kitapları çok hoşuma gitti, Ayşegül’ün yaşı için erken henüz ama, resimlerine bakıyor, anlatıyor. Çok ilgilendi. Bir de Net Kitabevi’nin “Sözcükler” diye bir kitabını aldım, mutfak eşyaları var bir sayfasında, gidip kendi mutfağımızda o eşyaları bulduk birer birer. Yemekten sonra kitap okurken uyuyakaldı 21:30 da. Genelde 22:30 – 23:00 den önce uyumaz.

Haftasonu Özlem Teyzeler geldi

2006-04-24T11:23:00.000+03:00

Hafta sonu Özlem ile Erdem geldi İstanbul’dan. Dün sabah beraber Çiçekliköy’e kahvaltıya gittik. Akşamüstü Ayşegül ile parka gittik. Kaydırakta yüreğim ağzıma geldi. Merdivenden beraber çıktık, sonra o kadar hızlı gitti ki kaydırağın ucuna. Ben koşuşunu görür görmez merdivenden inip koşarak inişe gittiğimde, ellerimi başının altına güçlükle yetiştirebildim. Hızdan ters dönmüş başaşağı geldi. Allah korudu resmen. Halbuki ‘bekle, ben in demeden inme’ dediğimde dinliyordu, nasıl oldu anlayamadım. Park dönüşleri tam bir kabus. Bu kez yeni bir yöntem geliştirdim: hadi şu ağaca dokunalım, hadi şimdi buna, şimdi içerdeki çam ağacına, şimdi havuza, şimdi de apartmanın merdivenlerine...yarış halindeyiz. Ve sonunda eve girebiliyoruz...Akşam ilk defa tuvalete çişini yaptı.

Gezmeye gidelim!

2006-04-18T11:21:00.000+03:00

Dün Ayşegül ile teyzesi arasındna geçen bir diyalog:
Ayşegül: Nereye gidelim?
Havva Hn.: (Şaşırmış, çocuk ciddi, cevap bekliyor.) Şükran Teyze’yi görmeye gidelim mi?
Ayşegül: Gidelim.
Havva Hn.: Ama geç olmuş kızım, yarın gidelim ona.
Ayşegül: O zaman parka gidelim.
Havva Hn.: (Bak sen anlıyor ve akıl yürütüyor...) İyi gidelim kızım.

Ben geldiğimde aşağıdaydılar.

Bu yaştaki çocuklar hemen her şeyi anlıyorlar ve bizim düşündüklerini sandığımızdan daha fazlasını düşünüyorlar. Ayşegül erken konuştuğu için şanslıyız, nelerin farkında olduğu hakkında bize çok ipucu veriyor, derdini, isteklerini anlatabiliyor. Yalnız haftasonu salıncakta sallarken Ayşegül’ü, bişey söyledi bana ama tutma mı dedi, hızlı salla mı dedi, belki Havva Hn.ın salladığı gibi sallamamı istedi hakikaten anlayamadım. İstediğini yapamayınca avazı çıktığı kadar bağırdı orta yerde. Maç seyrediyordu yakında insanlar, herkes döndü bize baktı. Bense şaşkın kalakaldım. ‘Ayşegül gerçekten anlayamıyorum seni, düzgün söyle ne istediğini” dedim. Geveledi bişeyler, yine anlamadım. Sonra benden umudunu kesti herhalde, sesini de, sallandı biraz. Çok şükür böyle şeyler başıma sık sık gelmiyor.

Bu sabah erken kalktı Ayşecik, daha kadıncağız içeri girerken kucağına çıkıp “Gezmeye gidelim” demeye başladı. Havalar güzelleşti, gezsinler bakalım. Esas yazın ne yapacağız sıcaklarda.

Haftasonu Bodrum

2006-04-17T16:10:00.000+03:00

Bu haftasonu Bodrum’da Mustafa’ların oteline gittik, üniversite arkadaşlarımla buluşmaya. Herkesi iyi gördüm, geçmişe yolculuk gibiydi biraz. Ayşegül tam not aldı bizden. Arabada oldukça usluydu. Biraz uyudu. Otele varınca, öğle yemeği için merkezde biraz yürüdük. Arkadaşlar çocuklarının pusetini sürerken akılma geldi. Ayşegül’ün puseti nerede? Evde kalmış, unutmuşuz. Hani arkadaşlarda görmesem, unuttuğumuzu bile hatırlayamayacağım...Yemekten sonra kaleye yürüdük, müzeye girdik. Tüm kalenin içini gık demeden yürüdü, indi çıktı küçük sevimli. Tek derdi su oldu. Yine yürüyerek otele döndüğümüzde ayaklarım kopmuştu. Gezimiz yaklaşık 3 saat kadar sürdü. Ben tam asansöre yönelmiştim ki, merdivenlere doğru çekiştirildiğimi fark ettim. Yürüyecekmişiz, çaresiz merdivenlere doğru döndüm, neyse ki odamız 2.kattaydı. İki saat kadar uyuyup yemeğe indik. Akşam yakındaki çocuk parkında da oynadık biraz. Pazar sabahı sahilde oturduk, güneş harikaydı. Küçükler denize ayaklarını bile soktular, bizimki henüz olayı kavrayamadığı için öyle bir talebi olmadı. Sonra Zeki Müren’in evini gezip döndük. Ayşegül’cüğüm sen böyle olursan heryere gidebiliriz beraber. Küçük sevimli gezegenim benim. (Armut dibine düşer diye boşuna dememişler galiba, ne dersin Ercüment?)

İkea

2006-04-13T11:29:00.000+03:00

Bu akşam İkea’ya gittik. Evimizin (gelecekteki) ikea odası için araştırma yapıyoruz. Ayşegül sallanan sandalyelerde sallandı, çocuk bölümünde sallanan ata bindi, çadıra girdi, kaydıraktan kaydı (kaydıraktan kaymaktan hiç bıkmıyor), oyuncaklarla oynadı...Şimdilik hiç de çekingen bir çocuk değil, insanları ittire kaktıra (biraz kalabalıktı ortalık) her istediği yere girip çıktı. Minderlerin üzerinde zıplayan 4-5 yaşlarındaki bir abi ile çok eğlendi, sonrasında da o abiyi arayarak (!) çıkışa kadar geldik. “Abi nerde? Ben abiyle oyun oynamak istiyorum.” “Abi nereye gitmiş?” Çıkışta babasını beklerken, genç bir kız Ayşegül’e kalem verdiğinde “teşekkür etmedin” dedim, ablaya bakıp “teşekkür” dedi. Kız pek sevindi. Bazan bir çocuğun gülümsemesi, el sallaması veya bir jesti insanı nasıl da mutlu edebiliyor, ne güzel!

İşte fotoğraflar...

2006-03-16T17:12:00.000+02:00

Stüdyo

2006-03-11T14:14:00.000+02:00

Niye daha önce götürmeyi düşünemedim bilmiyorum, ama bugün ilk kez stüdyda poz verdi Ayşegül. Hafta içi alacağız, merakla bekliyorum fotoğraflarını.

En sevdiklerim ve sevmediklerim: (Ayşegül’ün ağzından)

2006-03-06T10:19:00.000+02:00

En sevdiklerim:

Evin içinde bir çocukla birlikte koşturmak, arkama bakıp gelip gelmediğini kontrol edip koşturmaya devam etmek

Kitaplarım (Keloğlan, Nasrettin Hoca, Pıtırcık, Zıp Zıp Tavşan, Benim Adım Kedi, Benim Adım Köpek favorilerim – ayrıca aklıma geldikçe oyun oynarken falan, bu kitaplardan alıntı yapmayı seviyorum. Işte örnekler:
“karga sabunu kaptı, hoca koş, bırak hanım” –Nasrettin Hoca’dan
“onlar büyük bizlerse küçüğüz” – Benim Adım Kedi’den
“o gün okul yoktu, çünkü tatil” – Zıp Zıp Tavşan’dan )

Parka gitmek, kumda oynamak (kaydıraktan kaymayı da çok seviyorum ama henüz kendim çıkıp kayamıyorum, Havva Teyzem ortalık tenhayken benimle çıkıyor, birlikte kayıyoruz. Annem birgün kaydırağı kıracağımızdan korktuğunu söylüyor.)

Temizlik yapmak (Vilada veya paspas yapmak, elektrik süpürgesi kullanmak - kendi toz bezim bile var. Aslında bulaşık makinesi ve çamaşır makinesini de kullanabilirim ama doğru düğmeyi araştırırken yakalanıyorum hep, az kaldı yakında başaracağım.)

Müzik setinin düğmelerine basmak (bunu artık yapamıyorum çünkü babam bir akşam bozulacağından korkup müzik setini benim ulaşamayacağım bir yere kaldırmış – alacağın olsun baba!)

Emziğim ( Geçenlerde bir ilkokul dergisinde görünce heyecanlanıp “emzik uçuyor!” diye bağırdım. Annem kayıtsızca dergiye bakıp “Bakiyim, hııı, emzik değil tatlım o, gezegen, Satürn” dedi. Bence annem emzikleri yeterince iyi tanımıyor. Yoksa uçan emziklere satürn deniyor da onu mu kastetti? Biraz büyüyünce belki alırlar bana da bir tane.Zaten “sen artık abla oldun, emzik emme” demeye başladılar. Kesin yakında bir satürnüm olacak benim.)

Gezmek (nereye gittiğimiz önemli değil, çıkalım da evden…)

Çocuklarla birlikte olmak

Sevmediklerim:

Babamın alışveriş, iş vb. uyduruk sebeplerle benden habersiz evden çıkması ( haberim olursa ortalığı birbirine katıyorum yine de bir işe yaramıyor.)

Saçlarımın taranması ( çok kıvırcık olduğu için canım çok yanıyor, gerçi sadece banyoda tarıyorlar ama yine de hiç hoşuma gitmiyor.)

Özellikle banyodan sonra giyinmek (oramı buramı çekiştirip duruyorlar, biri çorap giydirmeye çalışırken öbürü kollarımı kaldırmamı istiyor, sanki kendileri aynı anda giyinebiliyor. Ayrıca o çıtçıtlı tulumları giymekten de bıktım artık, her gece her gece, açacağım çıtçıtları, durdurmaya çalışmayın.)

Tam oyun oynarken, altımın açılması için odaya çağırılmak (bu durum sadece kaka yaptığımda gerçekleşiyor neyse ki.)

Emziğimi aradığımda hemen bulamamaları veya emziği unutturmaya çalışmaları (kısa bir süre unutmuş gibi görünüyorum bazen, sırf onlar mutlu olsun diye- sadece on onbeş dakikalığına)

Hayvanat Bahçesi mi? Kimin umrunda...

2006-03-04T10:18:00.000+02:00

Bu sabah ilk kez hayvanat bahçesine gittik. Hayvanlardan çok telleriyle ilgilendi. Tutunup tırmanmaya çalışıyor falan. Sağımızda dev gibi bir zürafa, solumuzda iki tane kocaman fil dururken, Ayşegül ortalıkta dolaşan küçük serçelere bakıp “kuş pır pır uçuyor” deyince yanlış zamanda gelmiş olduğumuzu anladım, henüz erkenmiş. Ama hava çok güzeldi, fuar güzel, yeşillik. Hepimize iyi geldi. Güzel havalarda fuarda yürüyüş yapıp hayvanları ziyaret etmek iyi fikir.

Bugün Havva Teyzem’in doğum günü

2006-02-24T10:16:00.000+02:00

Akşamüstü Ayşegül, Havva Hn. Ve ben Roma Sirki’ne gittik. En çok palyaço’yu sevdi. Diğerleri ile pek ilgilenmedi ama Allahtan öyle mırın kırın da yapmadı. Alkışladı, bakındı…

Küçük afacan

2006-01-30T17:03:00.000+02:00

Artık bütün kelimeleri söyleyebiliyor kızım.
Arabada gölge oyunu oynarken araba dönünce güneş gitti ve gölge kayboldu.
“Ayşegül gölge kaçtı.”
Ayşegül’ün cevabı: -Senden korktu.
Sabah kahvaltıdan sonra ben,
“Çok şükür bugün de karnımız doydu.”
Ayşegül: Şükür, Şükran geldi.(Şükran Havva Hn.ın arkadaşı, arada bir bize uğruyor., öyle çağrışım yaptı.)
Yine kahvaltıda, peynir istedi, kesip verdim. Dikkat etmedim, şekli üçgen olmuş. Peynire bakıp üçgen üçgen deyip deyip yedi.
Dün akşam Batu’larda kudurdu yine. Eğer onu oyalayacak aktiviteler bulamazsak, yaramaz bir kız olup çıkacak, bir yaramazlık potansiyeli var çocuğumuzda. Şöyle ben kızım azıcık uslu uslu oturayım demiyor. Aldılar mı elinden bişeyi ya da vermediler mi, avazı çıktığı kadar bağırıyor. Gördüğü tüm haşarılıkları da taklit etmekte hiç gecikmiyor. Bundan sonrası daha mı zor olacak ne?

Yeni kelimeler

2006-01-23T17:00:00.000+02:00

Ayşegül’ün imla kılavuzu

Komacan
Kipat
Pitet (pipet)
Tevizyon
Epek (ekmek)

Ayşegül seni kim kuzucum diye seviyor?
-Babanne.

Peki kim aşkım diye seviyor?
-Baba.

Ayşegül’ün şarkısı: yağmur yağı..seller ak... arap kızı ninni. Çocuk şarkıları kasetimiz var iki tane. Onlar çalarken de eşlik ediyor artık...
Babaannesi ona “bir şarkısın seen”
Ayşegül: -ömür boyu.

Geçen akşam salondan mutfağa geldi: -Başımı çarptım. Nereye Ayşegül? –Uçak. (Oyuncak uçağına çarpmış, maşallah artık derdini anlatıyor.)
Sabahleyin uyandığında soruyorum: Karnın acıktı mı?
-Karnım acıktı. (yeni yeni iyelik eklerini kullanmaya başladı, uykum, karnım vb.)

Bezinin değiştirilmesi gerektiğinde –torba doldu.

Ihlamur ve bitki çaylarını pipetle içmeyi çok seviyor. Mandalina suyu sıkıyorum onu da seviyor. Ben de onun pipetle içmesini seyretmeyi çok seviyorum. Bir de pipete “pitet pitet” demesi yok mu.
Geçen sabah kahvaltıda bana “peçete getir” dedi. Dün akşam da çatal ister misin? Dediğimde –kalk, getir dedi. Şimdilik çok kibar bir kız olduğunu söyleyemeyiz.
Bir öğlen yemek yedirirken yine, ezan okunuyordu. Sesi duyar duymaz –hoca, dedi. Herhalde Havva Hn. Hoca ezan okuyor diyor. Dışarıdaki seslere karşı çok hassas. Komşulardan ufak bir tıkırtı gelse hemen kulak kabartıp “Amca” diyor. Amcalar gürültü yapıyormuş. Ercüment de ona “Amca senin gürültülerin hakkında ne düşünüyor acaba?” diyor.

Gündüz her ne kadar hiç açtırmasam da, akşamları televizyondan kaçış yok, artık öğrendi ve bazan “teevizyonu aç” bile diyor. Neden diyorum, “go go ga çıkçak” Go go ga, hologram demek. (bunu anlamambirkaç günümü aldı.) Şener Şen’in Aygaz reklamı, insanlar halay çekiyor, o da onlarla oynamayı pek seviyor. Bir iki kere şarkısını söyleyip ben de halay çektim, şimdi aklına geldikçe “go go ga yap” deyip beni kaldırıyor.

Dün Nurşen ile Yasemin geldi bize, Nurşen onu gıdıklamaya çalışırken Nurşen’e dönüp:
-Abla yapma! dedi. Nurşen ile birbirimize bakakaldık.Hoşuna giden birşey yaptık mı da –bi daha yap, gene yap demeyi biliyor cadı. Cadı da diyor. Of artık çok dikkat etmek lazım yanında konuşurken. Geçenlerde teyzesi ‘sıpa oldun artık’ demiş de bütün gün unutturana kadar canı çıkmış. Bir de güzel söylüyor kelimeyi diyor.

Ercüment Aralık ayında iş için Paris’e gitmişti. Dönüşte Ayşegül’e sipariş verdiğim Lego zoo’yu getirdi, bir de playmobil marka bir oyuncak almış. Bir tane ev, iki çocuk, iki sandalye vb.var. Çocuklardan kızın adını Ece, oğlanın adını Batu koymuşlar teyzesiyle. Çok seviyor ikisini de.Hayvanat bahçesi ile Ayşegül’den çok ben oynuyorum. Resmen deli oluyorum... Beni bıraksalar bütün gün lego yapabilirim. İnşallah Ayşegül de çok sever ileride. Şimdilik severek oynuyor ya bakalım. Yine de annesi kadar saplantılı olmaz umarım.
Ayşegül hayvanat bahçesi yapalım mı?
-Yapa.(bu, yapalım demek. Gidelim yerine de gide diyor.)
Günden güne daha bir tatlı oluyor, geçen akşam saat 10:30 gibi yanıma geldi,
-Hadi uyku geldi. dedi, gittik yatağına, beş dakika içinde uyuyakaldı.
Böyle beni şaşırttığı anları çok seviyorum, bunlar yaşamın en keyifli anları...

Bütün bayramı evde dinlenerek geçirdik, hepimize çok iyi geldi. Ayşegül çok mutluydu, oyunlar oynadık, bol bol uyudu...ben de tabii.Bir akşam Ercüment bilgisayarda fiş yazarken, masanın yanına gidip –Ayşegül gelsin! dedi.Ercüment “iş yapıyorum ben şimdi Ayşegül’cüm” diyerek başından savmaya çalıştıysa da başarılı olamadı, sonunda dayanamayıp kucağına aldı. Mutluluk içinde tuşlara basmaya başladığında ben “Ayşegül napıyosun? Cevap: -iş.
Büyüdüğünde belki hiçbir şey ifade etmeyecek bu diyaloglar şu an bizim için o kadar önemli ki. Artık evin bir bireyi oluyor, onunla konuşabiliyoruz, paylaşımımız artıyor, bizi anlıyor... Onun büyümesinin keyfini yaşıyoruz, her bir yeni cümle, büyüme adımı demek. Kitaplar 1.5 – 2 yaş arasında çok hızlı bir zihinsel gelişme görülür diye yazıyor, galiba doğru. Hiçbirini kaçırmak istemiyorum, böyle şeyler insanın başına herzaman gelmiyor.

İlk öpücük

2006-01-02T17:06:00.000+02:00

Bugün ilk kez beni öptü bitanem. Bir de ilk kez “annane” diyebildi. Artık çoğunlukla iki kelimelik cümlelerle konuşuyor. Bir de şarkı söylüyor: ilk şarkısı: Kurbaa...deyede....bla bla......ikinci şarkısı: Mağmur ....selle....bla bla bla... Bu sözlerin melodileri de var.

Koltuğa nasıl çıkılır?

2005-12-06T12:05:00.000+02:00

Artık koltuklara kendi başına çıkıp inebiliyor kızım. Bizim yataktan da inebiliyor yüzüstü dönüp.

Hadi bir çirkin ol Ayşegül!

2005-12-05T12:04:00.000+02:00

Batu! Batu! Batu! Batu!

2005-12-04T12:19:00.000+02:00

Bu akşam Batu’lar geldi bize. Biraz gecikince, Ayşegül “Batu, Batu” diye sayıklamaya başladı. Hatta telefonun ahizesini kaldırıp “Batu, gel” bile dedi. Birlikte güzel vakit geçirdiler. Arkasından Batu’nun omzuna dokunup “Batu, Batu” diye seslendiğinde Batu da dönüp “Efendim” deyince pek keyiflendi bizimki. İletişimin gücünü keşfediyor. Bütün gece koşuşturup durdular. Çocuklara bayılıyor. Selma Batu’ya “Dikkat et Ayşegül’e gelmesin elindeki kumandanın anteni annecim, o daha bebek bilmez” dediğinde, Batu dönüp “O bebek değil!” dedi. İyi, demek arkadaş olarak görüyor artık, geçen yıl yüzüne bakmıyordu. Hadi gene iyisin Ayşegül, çocuk sınıfına resmen kabul edildin.

Su! Su!?

2005-11-27T12:04:00.000+02:00

Pazar günü annemlerdeydik. Nurver Teyzem de vardı. Gelirken Ayşegül’e oyuncak bebek getirmiş. Oynadı bebekle biraz. “Hadi bebeğin altını al” dedim bir ara. Yatırdı bebeği alt açma minderinin üzerine, gitti teyzemin elini tuttu. “kaaalk, kaalk” diye mutfağa götürdü. “Su!, su!” diyor. Teyzem su istiyor diye salona geri getirdi. “Ayşegül’cüm susadın mı?” derken birden aklıma, bizim onun altını hep mutfaktan doldurduğumuz ılık su ile aldığımız geldi. Sordum, “Suyu içmek için mi istiyorsun, bebeğin altını almak için mi? Eliyle bebeği işaret ederek “Altı.” dedi.Bir tane kap ve bir parça pamuk verdim de, bebeğinin alt alma işlemini tamamlayabildi bebeğim.

Altı!....On!

2005-11-25T12:02:00.000+02:00

Sayı sayıyoruz.
Bir, iki, üç, dört, beş
Ayşegül: “Altı”
Yedi, sekiz, dokuz
Ayşegül: “On”

Sayı kavramını anlamaya başladı yavaş yavaş. Sayıların “kaç” sorusuna cevap olarak verildiğini biliyor.

Saat kaç?

2005-11-21T12:00:00.000+02:00

Akşamları yatmadan önce genellikle Ercüment’le birbirimize saati soruyoruz, ya da “Aaa saat 11 olmuş hadi uyuyalım artık” gibi cümleler sarfediyoruz. Ama dün akşam Ercüment Ayşegül’e “Hadi tatlım uyuyalım artık” dediğinde cevap olarak “Saat kaç?”ı duyana kadar bu durumun farkında değildik. Birbirimize bakakaldık. Minik tatluşum benim. Kimbilik daha farkında olmadan neler söylüyoruz, neler yapıyoruz? Ayşegül hafızasına yazmaya başlamış, daha dikkatli olmak lazım.

Bye, Bye!

2005-11-19T11:59:00.000+02:00

Dün akşam Ece’lere gittik. Batu ve Sonya da ordaydı. Sonya 6, Ece ve Batu 3,5 yaşındalar. Ayşegül bütün gece peşlerinden ayrılmadı. Çok da iyi vakit geçirdiler. Saat 11:30’da artık bizimkinin iyice uykusu gelince kalktık. Ayşegül’e paltosunu giydirdim. Ayrılırken kapıda hepsi bizi uğurladı. Ayşegül iki eliyle onlara “bay bay!, bay bay!” diyerek el sallarken öyle tatlıydı ki...Çocuklarla daha çok birlikte olması için fırsatlar yaratmak lazım...

Benim de bir damak tadım var.

2005-11-16T14:47:00.000+02:00

Ayşegül dün duru suyla yapılan garnitürlü şehriye çorbasını içmek istemedi. Ben de ısrar etmedim, balık vardı onu yedi. Ercüment et almış, bugün Havva Teyzesi çorbanın içine et eklemiş. Bizimki hapur hupur bir kase çorbayı on dakikada yalayıp yuttu. Öğleden sonra da ıspanağı yememiş; haşlama et, patates, havuç karışımını bayıla bayıla yemiş. Resmen yemek seçiyor. Demek bu sonradan öğrenilen birşey değil, damak tadı var çocuğun. Ercüment “Kime çekmiş acaba?” diyor kinayeli kinayeli. E, evet seçmesi bana çekmiş ama tercihleri benimkinden çok farklı. Ercüment’in babaannesi de etli yemekleri pek severmiş rahmetli. Boyu da şimdilik uzun gidiyor onun gibi. Büyük babaanneye mi çektin annecim sen? Anneannesi “ağzının tadını biliyor çocuk” diyor. Annem de onun seveceği şeyleri bilip yapıyor. Geçende Ayşegül hastayken iştahsızdı. Annem etli çorba yapıp getirmiş öğlene doğru. Dayamış kaseyi çocuğun çenesine, onun da eline bir çatal. O çatala yemek doldurmakla uğraşırken annem çorbayı bitirtivermiş. Havva Hn. “Ağzım açık kaldı, bir güzel yedirdi yemeğini.” diyor. Anlıyor kadın çocukların hem halinden hem ruh halinden.

Mısıy! Mısıy!

2005-11-13T14:46:00.000+02:00

Anneannesi ile dedesi, seviyorlar diye pazardan mısır almışlar. Haftaiçi babaannesi de alıp getirmişti. Hepsi düşünüyor Ayşegül’ü sağolsunlar. Ercüment’le ben şunca yıldır bir kere bile mısır alıp yememişizdir, kızımız mısır düşkünü oldu çıktı. Mısırını “mısıy, mısıy” diye diye bir güzel afiyetle yedi çevire çevire ısırarak. Sonra uyudu uyandı. Mutfakta düdüklü tencereyi görünce aklına geldi yine, “mısıy! mısıy!” diye istemeye başladı. Annem de aç karnına vermek istemediği için “mısır bitti, al sen armut ye” diye eline bir dilim armut tutuşturdu.(Armutu da pek sever.) “Düş!” deyip armutu yere attı. Annem ağzı açık, “Aaa resmen attı armutu!, bak gene vericem gene atıcak.” Armut yine yerde. “Anne öğretme atmayı” diyorum. “Ben mi öğretiyorum kendi atıyor” diyor. Sonra kıyamadı verdi yarım mısırı “Hadi onu da at bakalım” diyerek. Atar mı hiç, mısırı aldığı gibi vınn...salona. Mısırın yanında yemeğini de yedirdim, iyi oldu.

Ayşegül'ün odası - 3

2005-11-12T14:45:00.000+02:00

Bugün Ercüment işe gitti sabahtan. Kahvaltıdan sonra Ayşegül’le oynadık biraz, sonra dışarı çıktık, parkta salıncakta salladım, ordan okula gittik, iyi bi yordum onu. Eve gelince de hoop uykuya. 2.5 saat boyunca uyudu. Ben de o arada odasının boyamasını tamamladım nihayet. Kuşlar, kelebekler, arılar, böcekler hepsi tamam.

Gelişim Tablosu

2005-11-12T08:55:00.000+02:00

Bugün aklıma Ayşegül'ün gelişim tablosunu eklemek geldi. Belki ileride merak eder...

İlle de babam

2005-11-11T09:33:00.000+02:00

Evet artık olayı iyice abarttı. Ben akşam eve girerken daha “Baba?” diye soruyor. “Baba daha işte, biraz sonra gelecek” diyorum. Ve ne yapıyorum? Tuttuğum gibi onu gıdıklamaya başlıyorum.
“Anne de çabuk!”,
-Hi hi hi hi.ha...Baba!
“Çabuk anne de!” Gıdıklıyorum...
-Hi hi hi hi.ha...Baba!
“Anne de dedim sana!”
-Hi hi hi hi.ha...de,di..(şımarıyor)
“Anne deeee!”
-Ba ba!
Yok demiycek. Güvenlik görevlisi bile “Ben böyle çocuk görmedim, bu hep baba diye ağlıyor abla ya” diyormuş Havva Hn.a.
Akşam babası gelmeden bir ara geliyor yine aklına, bu defa ağlamaya başlıyor. “Ba-baa!, ba-baa! Del, del, del!” Ağlarken bir eliyle de kedi çağırır gibi yapıyor. (Onun herkesi çağırma tarzı bu) İnsanın içi eziliyor vallaha. Sanki biz eziyet ediyoruz. Nasıl oyalamalı bilmem? Yeni oyunlar bulmam lazım. Bu arada, artık iki kelimeli cümleler kuruyor.
“Baba deldi.”
“Kaka baptım.”
“Bebek düştü.”....
Kelime hazinesi de genişledi. Pamu(pamuk), armu(armut), mısır, muz, kii(kivi), dök,...Aslında ne duyarsa taklit ediyor... Özlem – Özle, Hakan – Aka, Füsun- Füsu...
Şimdilerde sevdiği yiyecekler: Etli yemekler-çorbalar, köfte, armut ve mısır. Mısırı ısıra ısıra yemeye bayılıyor...

Yine hasta ettiniz beni...

2005-11-06T10:12:00.000+02:00

Tüm bayram o kadar dikkate edip hiçbiyerlere çıkmamamıza rağmen Ayşegül hasta. Burnu akıyor, öksürüyor...İlaçlar hazır. Artık ilaçların yerini de öğrenmiş, ‘Hadi ilacını içelim’ diyince doğru mutfağa, ilacın durduğu dolabın başına gidiyor.Bugünlerdeki en büyük eğlencesi banyodan paspası alıp temizlik yapmak. Havva Hn. “Benim maaşa ortak olacak yakında” diyor.

Ramazan Bayramı

2005-11-03T10:41:00.000+02:00

Bugün bayram...

Havva Teyzemle tam bir yıldır birlikteyiz.

2005-11-01T10:42:00.000+02:00

İyi ki varsın.

Henüz oyuncaklara binmeye hazır değilim

2005-10-26T09:07:00.000+03:00

Bu akşam Park Bornova'ya gittik yemekten sonra, Ayşegül de bizimle birlikte iki saat boyunca gık demeden yürüdü. Gezme olsun da... Sever diye heves ettim, oradaki çocuk oyuncaklarına bindirdik, bir tane uçak vardı körüklü, biraz yükselip alçalıyor, nasıl korktu. O korkulu ifade ile üstüme atladı resmen. Beraber boş uçağın hareketini izledik. Sonra araba'yı deneyelim dedik, o da olmadı. Ah bitanem, ben de seni hemen büyütüverdim değil mi?

Haftasonu evdeyiz

2005-10-24T09:07:00.000+03:00

Pınar Et YTL dönüştürme işlemi sürecinde nöbetçi olmam sebebiyle haftasonunu evde geçirdik. Nöbet saatlerimde de yarım saatte bir bilgisayarın başında. Duvara birkaç lale ve menekşe yapabildim ancak. Sırada kuşlar, kelebekler,arılar ve böcekler var...28 Ekim’deki yarım günü gözüme kestirdim ya, bakalım. Ayşegül haftasonu oldukça huysuzdu, sabahları geç uyandı, gün içinde uyumak istemedi, ancak bir kez uyudu ve akşamları da uyumamak için ağlaya ağlaya bir hal oldu. Kısaca uyku problemimiz var diyebiliriz aslında. Artık söylediğim herşeyi anlayıp yapıyor –kendi istediği sürece- bu benim çok hoşuma gidiyor, getir götür işleriyle arası çok iyi. Hala baba diye ağlıyor ve Ercüment bu aşırı ilgiden rahatsız olmaya başladı artık. Sürekli adamın başında “kalk kalk! Kaaalk!” diyip ordan oraya sürüklüyor. Zavallı Ercüment. Ayşegül sen nasıl ağlıyorsun diyince de “Babaaa! Babaa!” diyor. Yaptığını da biliyor utanmaz.

İzmir hala sallanıyor...

2005-10-22T09:05:00.000+03:00

Bu gece de 5.9 şiddetinde bir deprem oldu, insanlar geceyi dışarıda geçirmişler, biz kalkmadık, belki biraz geç uyandım işyerindeki kadar korkmadım bu kez. Havva Hn. hala hasta, Ercüment’in Çeşme’de eğitimi vardı bugün, giderken Ayşegül’le babaannesini anneme bıraktı. Bütün gün küçük küçük sarsıntılar oldu durdu. Öğleden sonra bir söylenti çıktı, 3 ile 5 arasında büyük bir deprem olacak diye. Bazı işyerleri tatil olmuş, kamu binaları boşaltılıyormuş falan filan... Herkes birbirini galyana getirdi. İnsanlar trafiğe takılmış, Konak kitlenmiş... Ortada birşey yokken ancak bu kadar korkulur... Neyse sonra valilik böyle bir şeyin olmadığına dair açıklama yaptı da rahatladık.

Havva Teyzem hasta oldu, annem evde ama keşke babam da olsa...

2005-10-21T09:02:00.000+03:00

Havva Hn. çok fena grip olmuş, bugün yok. Mecburen izin aldım, Ayşegül’le beraber evdeyiz. Bugün pek uslu maşallah, yemeklerini güzel yedi, güzel uyudu...Tü, tü, tü...Uyurken ağacına armutlar ekledim, zürafanın rötuşlarını yaptım ve ağaca bir kuş yuvası çizdim. Artık böyle parça parça tamamlamak zorundayım...Akşamüstü babaannesi geldi, onunla da oynadılar biraz. Havva Hn. "Beni arıyor mu?"diye soruyor telefonda. "Yok," diyorum "bilmiyor musun o seni beni aramaz, varsa yoksa babası." Hepimizi seviyor ama Ercüment'in yeri başka.

İzmir sallanıyor...

2005-10-18T08:58:00.000+03:00

Sabahtan beri depremler olup duruyor, herkes çok tedirgin. Sabah 5.7, öğlen 5.9 sarsıntısından sonra evlere dağıldık. Bu sabah gerçekten korktum. Ayşegül pek birşey anlamamış, ikisinde de yemek yiyormuş. Öğlenkini anlar gibi olunca Havva Teyzesi “Ee yapıyorlar kızım.” diyerek mama sandalyesini sallamış biraz, öylece atlatmışlar. Ben eve gittikten sonra Ayşegül’le oynadık biraz, sonra o uyudu. Ben de odasının duvarına zürafa yaptım.

Ayşegül'ün odası - 2

2005-10-10T13:30:00.000+03:00

Bu cuma da odayı boyamaya devam ettim, ama yapmak istediklerimin yarısını bile bitiremedim. Ancak bir tavşan, bir kedi ve birkaç çiçek boyayabildim. Boş bir vaktimde zürafa, kuşlar, kelebekler, ağaçta armutlar, bir papağan ve kuş yuvası yapma niyetindeyim...İnşallah...
Cumartesi doktora aşı olmaya gitti Ayşegül. Bekleme salonunu çok seviyor, oyuncaklar var, çocuklar bebekler var... Muayene odasına girip de Hasan Bey'i görür görmez bir bağırış çağırış... Daha ortada aşı falan yok hani. Sonrasında sorunca "Doktor amca sana ne yaptı?" "Aşı." Aşıdan sonra iki kez ateş düşürücü şurup içmesi gerekiyordu, ilkini doktorda sorunsuz içti. İkincisini evde içirmek istediğimde ağzını açmamakta direndi. Ben de çaresizlikten “Hadi bak ağzını açarsan sana çikolata vericem” diye öylesine bir cümle sarfettim. Kocaman açtı ağzını, inanamadım. Çikolatayı verdim tabii, vermemek olmazdı.

Ayşegül'ün odası

2005-10-03T14:03:00.000+03:00

Cuma günü izin aldım, bütün günü Ayşegül’ün odasının bir duvarını boyamakla geçirdim. Bir ağaç, ağaçta salıncak, güneş, kuş evi ve çimenleri yapmam bütün günümü aldı. Şimdi odasına gittiğinde ağaca bakıp “aaç, aaç” diyip duruyor. Daha bitmedi boyamam, bu cuma da izin alabilirsem inşallah tamamlıycam. Hastalandıktan sonra pek bir mızmız oldu miniğimiz. Herşeye ağlıyor... İnşallah düzelir, böyle giderse yandık. Çocuk eğitim kitaplarını gözden geçirip nerde yanlış yaptığımızı bulmamız gerekecek. (Thomas Gordon’un kitaplarına çok güveniyorum.) Bu arada babasına da nasıl düşkün oldu anlatamam. Ercüment’i biraz göremedi mi “Baba, baba” diye resmen ağlıyor. Ercüment’e aşık galiba.
Konuşma ile ilgili son gelişmeler:
“Uykun var mı?” “Gok.”;
“Senin adın ne?” “Ayşe!”

Hasta ettin beni anne

2005-09-23T09:48:00.000+03:00

Haftasonu ben gripliydim, Ayşegül'e de geçti. Beş gündür burnu akıyor, tıkanıyor. Geceleri uyuyamıyor ağlıyıp duruyor yazık. Baktık evdeki ilaçlarla iyileştiremiycez, dün doktora gittik artık. Üst solunum yolu enfeksiyonu olmuş yine. Kış gelmeden iki kere hastalandı Ayşegül. İnşallah yeni ilaçlar iyi gelir...Keyifsiziz bu aralar.

Eski fotoğraflar

2005-09-19T11:39:00.000+03:00

14.04.2005 (Ayşegül Alkış Yapıyor)

19.12.2004 (Ayşegül Elma Yiyor)

21.07.2004 (Ayşegül 20 Günlük)

02.07.2004 (Ayşegül'ün Doğduğu Gün)

Giy! Giy!

2005-09-14T09:58:00.000+03:00

Artık evde terlikleri çıkarmak ne mümkün, hemen dibinde bitip “Giy giy!” diyen ve bir taraftan da eline aldığı terliği senin ayağına giydirmeye çalışan küçük bir kız var etrafımızda. (İyi ki de var.) Hadi bu neyse de, bir de tam yorulmuş birkaç dakika dinlenmek için oturduğunda elinden tutup “Kak, kak!” demesi çok fena. Haftasonu annem koridorda duran dürülmüş halılardan birini salona getirirken Ayşegül’e, “Gel kızım halıyı getirelim de ona otur.” deme gafletinde bulundu. Koridordaki diğer halıların dibinde biten Ayşegül “Getir, getir!” diye tutturdu. Allahtan çabuk avunan bir çocuk. İlgisini başka yöne çekebiliyoruz, en azından şimdilik:)

Evcilik oyunu

2005-09-09T09:57:00.000+03:00

Havva Teyzesi ile Ayşegül akşamüstü beni bahçede karşıladılar. Henüz dışarı çıkmışlar, mecburen aşağıda kaldım Ayşegül’le. Sitenin kızları çimlere sermişler kilimlerini evcilik oynuyorlardı. Ayşegül, Ayşe, Ceren, Pınar. Çocukları görünce hemen yanlarına oturup evcilik eşyalarıyla oynamaya başladı. Belki yarım saatten fazla oyalandı. Sitedeki çocuklara bayılıyor. Onlar da bizimkine. Geçen gün Ceren annesine akşam “Sana bir müjdem var” diye gelmiş, “Küçük Ayşegül yürüyor artık!” demiş. Çok şekerler...

Bamyamı kendim yiyceem!

2005-09-07T20:19:00.000+03:00

Dün akşamüstü eve döndüğümde Ayşegül’ü parkta çimenlerin üzerinde kendi başına yürürken buldum, Havva Teyzesi de peşinde. Bütün gün yürümüş. Arada bir dizlerini gösterip “uf uf” diyormuş Havva Hn.a. “Alışık değil ya bu kadar yürümeye, ağrıdı herhalde dizleri” diyor. Bir de bana dedi ki “Selda’cım bu akşam yemeğini nasıl yedireceksin biliyor musun, önüne kare tabaklardan koyup içine biraz bamyayı çatalla ez, ver kendi çatalını eline, biraz da çatala almasına yardım et, bak ne güzel yiyecek kendisi. Bitirince tencereden biraz daha doldur.” Aa, hakikaten de dediği gibi oldu. Bizim çocuk kendi başına yemek yemeyi öğrenmiş, ağzını hemencecik bulup yiyor, hem böyle çok daha hızlı yiyor, üstelik yemeğiyle meşgul olduğu için ona enteresan nesneler bulmam da gerekmiyor. Bu olayı hemen fotoğrafladık. İnşallah böyle devam eder. Maşallah kızıma.

Yaşasın! Artık ben de yürüyorum!!! (Lay Lay Lom...)

2005-09-06T09:34:00.000+03:00

Dün akşam salondan koridorda mutfağın kapısına kadar kendi başına yürüdü kızım. Evdeki küçük halıları kaldırma, sivri köşeleri bir kez daha gözden geçirme zamanı geldi. Bizi artık zor günler bekliyor... İnşallah çok düşüp şaşmadan ayakta durmayı öğrenirsin tatlım.

Artık sebze çorbası yemek is te mi yo rum ! ! !

2005-09-06T09:08:00.000+03:00

Ayşegül son sekiz aydır hergün sebze çorbası yiyor. Arada yediği başka şeyler de var tabii ama ana yemeği sebze çorbası. Son zamanlarda ona yemek yedirmek bir işkence. Dün akşam annemlerde sebze çorbasından birkaç kaşık aldıktan sonra gerisini yememek için direnince annem kendi yaptığı domatesli pirinç çorbasından getirip yanıma oturdu. Aynı anda ikimiz farklı çorbalar vermeye başladık. Benim sebze çorbamı ittiren çocuk, neredeyse pirinç çorbasının içine düştü. Öyle bir keyifle yedi ki, sonunda sebze çorbasından bıktığını kabullenmek zorunda kaldım. O kadar net anlattı ki... Tamam tatlım, bundan sonra sana farklı çorbalar yapacağız, bu sabah Havva Teyze’nle konuştum.

Dört günlük tatil

2005-08-31T18:47:00.000+03:00

Hem Ayşegül’ü daha çok göreyim hem Havva Hn. arada bir nefes alsın diye pazartesi günü izin aldım. Dört gündür Ayşegül’le birlikteyiz. Cumartesi gündüz Nejdet Abiler’le annemler geldi, akşamüstü Çeşme’ye babaannesine gittik. Pazar da orada geçti. Pek uyuyamadı hafta sonu, acısını Pazartesi 5 saat uyuyarak çıkardı. Ben de ev işi yapıp Ayşegül’ün uyanmasını bekleyerek geçirdim günü. Dün de Kuşadası Değirmen’e gittik. Hayvanları hep kitaplardan görüyor, canlı halini görsün minik diye. Eşekler, develer, tavuklar, keçiler, ördekler vardı ama ne kadarını anladı bilemedim, sanırım pekiştirmek için bir de hayvanat bahçesi turu yapmamız iyi olur.
Bugünlerdeki en büyük sorunumuz yemeklerini yedirememem. Evde eline vermediğim ilginç obje kalmadı. Biraz oynayıp sıkılıyor hepsinden. Kaşığı bir ittiriyor eliyle, saçı, başı, sandalyesi, yerler her taraf çorba içinde... Bu soruna acilen bir çözüm bulmam lazım. Artık kitaptan mı yoksa çok acıktığından mıdır bilinmez, dün akşam Keloğlan kitabını okurken güzel yedi neyse ki. Yemekte kitap okuma çalışmalarına ağırlık vermem lazım. Ercüment ne zaman masaya oturup bizimle yemek yiyecek diye soruyor. Ne zaman Ayşegül?
Pek çok kelimeyi anlıyor ama söyleyebildikleri henüz aşağıdakilerle sınırlı:
Baba, anne, dede, bop(top), tavtan(tavşan), taytay (ayakta tutunmadan durma), havhav, cipci (cipsi, komşunun köpeği), çiçi(çiçek), aç(ağaç), aç(her türlü kapaklı nesne ve kapıların açılması için), kork(korktum), bappa(ayakkabı), cici(kıyafet), mammam(yiyecekler), su, gel, gitti, bitti, atti(attım), atta(gezme)
Hadi bi konuş kızım deyince, dilini çıkartıp blablabla... diyip duruyor.Artık daha uzun süreli ayakta tek başına duruyor, ve birkaç adım atması sıklaştı. Gerçekten yürümesine az kaldı...

Kırt kırt!

2005-08-27T08:48:00.000+03:00

Bugün ilk defa Ayşegül’ün saçları kesilmiş. Havva Teyze’si banyodan sonra önlerini kesmiş, tokayı hiç başında tutmuyordu hakikaten iyi olmuş. Ama biraz fazla gitmiş, ıslakken uzun görünüyor ama kuruyunca saçlar tepesinde toplanıvermiş. Ercüment üç gün “Kızımın saçlarını ne yaptınız böyle!” diye pek üzüldü. Uzuyacak tekrar Ercüment’cim ne yapalım.

İlk adımlar...

2005-08-23T08:13:00.000+03:00

Bu akşam ilk defa birkaç adım attı Ayşegül... Tek başına yürümesine artık çok az kaldı sanırım.

İşte bir fotoğrafım daha ...

2005-08-22T15:33:00.000+03:00

Annemle birlikte babaannemin Çeşme'deki yazlığının terasındayız ...

Fotoğrafım

2005-08-22T12:04:00.000+03:00

Merhaba ....

2005-08-22T11:58:00.000+03:00

Herkese Merhaba ...
Benim adım Aysegul Kamalı. Size bu sayfadan gülücükler göndermek istiyorum. Ne olur en son resimlerimi buradan takip edin.

(bugün siteye yazmaya başladığımız gün...)

MamMam :-(

2005-08-15T13:49:00.000+03:00

Ayşegül biraz rahatsız, üst solunum yolları enfeksiyonu olmuş. Bu onun ilk hastalığı. Öksürük, hafif ateş, halsizlik, iştahsızlık, mızmızlık... Gece sayısız kere uyanıyor. Bu uyanmaların birinde Ercüment'in emzik ve su önerilerini reddedince Ercüment çaresizce " Tatlım neyin var, ne istiyorsun?" diye sordu. Ayşegül ağlayarak "MamMam" diye cevaplayınca Ercüment bunu nasıl düşünememiş olduğuna şaşırarak "acıktın mı, hemen sütünü getiriyorum" diyerek mutfağa doğru koşmaya başladı.
Artık Ayşegül bize derdini anlatabiliyor, bu gerçekten çok hoş...

Tay tay tay

2005-08-13T13:58:00.000+03:00

Artık tek başına ayakta kısa bir süre durup alkış yapabiliyor...

Hadi bi tay tay yap!

İşte koltuğun yanına çıkıyor, ellerini bırakıyor ve alkışlamaya başlıyor...
(sadece birkaç saniye, ama olsun, bu yeni bir gelişme)

Bravo Ayşegül!

Anne!

2005-08-08T10:00:00.000+03:00

Nihayet...

Ayşegül düğünde bir oynadı, bir oynadı...

2005-07-30T19:00:00.000+03:00

Bugün Neriman'ın düğünü vardı Antalya'da. Neriman çok güzel bir gelin oldu...
Ayşegül gün boyunca pek uyuyamadığı için giderken yolda uyuyakaldı ve düğün başladıktan bir saat kadar sonra şaşkınlık içinde uyandı. Ama ne uyanış! Şöyle bir kendini toparlar toparlamaz müziğin ritmine uyup alkış yapmaya başladı... Ben ona öylece bakıp 'Allah allah kime çekti acaba bu çocuk, biz pek oynamayız, böyle kalkar kalkmaz ne oluyor?" diye düşünürken o kendini bir an önce piste götürecek bir çift kol aranıyordu. İmdadına her zamanki gibi babası yetişti... O andan sonra gece boyunca bir daha da arabasına oturmadı... Elbette amacı sadece oynamak değildi. Henüz tek başına yürüyemediği için gece boyunca kah benle kah Ercüment'le bahçede dolaşıp durdu.
Sonraki günlerde "Sen düğünde nasıl oynadın?" sorusunu duyar duymaz oynamaya başladı.

Artık Ayşegül'ün de bir sitesi var...

2005-07-02T13:00:00.000+03:00

Bilge Ece'nin annesi arkaşadım Tuba bana böyle bir siteden bahsedince Ercüment ile hemen heveslenip Ayşegül için ileride hoş bir sürpriz olacağını düşünerek kendisine günlük hazırlamaya karar verdik. İlk olarak dijital bir fotoğraf makinesi edindik ve Ayşegül ile ilgili olayları not etmeye başladık. Şimdi artık işe gerçekten başlamanın zamanı geldi.

Bugün Ayşegül'ün doğum günü. Sevgili kızımız Ayşegül biir yaşında!

İyi ki doğdun tatlım! Hepimiz seni çook seviyoruz!!!